ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ . 1906-1992 Γεννημένος στο Λεοντάρι Θηβών Βοιωτίας , από πολυμελή οικογένεια, έφυγε από τον τόπο του σαν μαθητής και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έγινε καθηγητής της Ελληνικής Φιλολογίας. Ως αδιόριστος, υπηρέτησεν στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και εν συνεχεία διωρισθείς σαν καθηγητής στο Γυμνάσιο Ελευσίνος. Ενυμφεύθη την Βασιλικήν Θεοφιλάκου, καταγομένην από Σπάρτην Λακωνίας. Απέκτησεν μίαν κόρην και εν συνεχεία υπηρέτησεν στο τόπο που γεννήθηκε, ως Διευθυντής Γυμνασιακών Παραρτημάτων Θεσπιών-Ερυθρών-Βαγίων. Τελείωσεν την σταδιοδρομίαν του στο 8ο Γυμνάσιο Αθηνών. Έζησεν όλα του τα χρόνια μιαν έντιμον ζωή και είχε την αγάπην και την εκτίμησην , τόσο των συναδέλφων του , όσο και των γονέων και μαθητών του. Άριστος παιδαγωγός, ευσυνείδητος στο καθήκον του , στην διαπαιδαγώγηση των ψυχών των μαθητών του , τους οποίους δίδαξε το ήθος και την ευπρέπειαν, την τιμιότητα και τον σεβασμό που πρέπει να τους χαρακτηρίζει στην ζωή. Πατριώτης , απλός σαν άνθρωπος , φίλος της καλοσύνης και της προσφοράς, υπηρέτησεν με αφοσίωσην και άφησε πλούσιο έργο πίσω του, τα παιδιά του , τους μαθητάς του , πολλοί από αυτούς σημερινοί επιστήμονες, που βγήκαν από τα χέρια του και πάντα τον μνημονεύουν και λένε τα καλύτερα , για τον καθηγητή τους « Για τον άνθρωπο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟ». Εφ. ΤΟ ΠΟΛΥΑΝΔΡΙΟΝ, Τεύχος 01, 28-2-2006

ΣΟΦΙΑ ΛΑΜΠΡΟΥ. 1895-1969. Διδασκάλισσα. Γεννήθηκε το 1895 στη Θήβα. Ο πατέρας ήταν δάσκαλος από το Ζέλι Αταλάντης και η μητέρα της από τη Θήβα. Ήταν το προτελευταίο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Οι γονείς φρόντισαν ώστε όλα τα παιδιά τους, αγόρια και κορίτσια, να πάρουν πανεπιστημιακή μόρφωση, πράγμα σπάνιο για τη εποχή εκείνη. Η Σοφία σπούδασε στο Αρσάκειο Παρθεναγωγείο της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, από το οποίο αποφοίτησε το 1909. Διορίσθηκε στο Καπαρέλι Θηβών, όπου υπηρέτησε πέντε χρόνια. Κατόπιν πήρε μετάθεση για το νεοσυσταθέν Δημοτικό Σχολείο Κασκαβελίου Θηβών, όπως λεγόταν τότε, όπου υπηρέτησε όλα τα υπόλοιπα σχολικά της χρόνια. Καθώς ήταν η πρώτη δασκάλα του καινούργιου σχολείου, αγάπησε το χωριό και το σχολείο και αγαπήθηκε ανάλογα από τους μαθητές και γονείς κι από όλο το χωριό. Στο μεταξύ είχε παντρευτεί τον καθηγητή Ευάγγελο Σπύρου, που υπηρετούσε στο ελληνικό σχολείο (σχολαρχείο), και απόκτησε μαζί του τέσσερα παιδιά, τη Νίτσα, τον Παναγιώτη, Το Γιώργο και τον Αλέκο. Αργότερα από δεύτερο γάμο απέκτησε άλλο ένα αγόρι, τον Νικόλαο Αναστασίου. Το 1952 συνταξιοδοτήθηκε μετά από συνεχή υπηρεσία 45 ετών! Στη θέση της στο σχολείο του χωριού διορίστηκε η κόρη της Ελένη(Νίτσα) Σπύρου. Η «κυρία Σοφία», όπως την έλεγε όλο το χωριό, έζησε ευτυχισμένη με τα παιδιά της και τα εγγόνια της ως το 1969, οπότε πέθανε από έμφραγμα του μυοκαρδίου σε ηλικία 74 ετών. Θάφτηκε στο κοιμητήριο του χωριού δίπλα στον άντρα της, Ευάγγελο Σπύρου. Εφ. ΤΟ ΠΟΛΥΑΝΔΡΙΟΝ, Τεύχος 02, 24-9-2006

Ο καθηγητής Παναής Χατζής με τον πατέρα του ΜπαρμπάΓιαννάκη, με πουκαμίσιες, κάτω από το πεύκο του πατρικού του σπιτιού, περίπου το 1956. ΧΑΤΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ. 1906-1994 Ο Παναγιώτης Χατζής του Ιωάννη και της Αγγελικής, γεννήθηκε στο Λεοντάρι Θηβών το 1906. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Οκτώβριο του 1927 κατετάγη στο ιππικό και το επόμενο έτος εισήχθη πρώτος στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Αποφοίτησε από τη Σχολή ως έφεδρος ανθυπίλαρχος και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές. Μετά την αποφοίτησή του από τη Φιλοσοφική Σχολή εργάστηκε στην Ιόνιο Σχολή και σε Φροντιστήρια υποψηφίων του Πανεπιστημίου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου 1940 – ’41 υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπίλαρχος και έλαβε μέρος, επικεφαλής της ίλης του, σε πολλές σημαντικές μάχες του αλβανικού έπους. Μετά τη λήξη του πολέμου συνέχισε την επαγγελματική του δραστηριότητα ως ιδιοκτήτης Φροντιστηρίου υποψηφίων Πανεπιστημίου και Στρατιωτικών Σχολών, παράλληλα όμως ξεκίνησε και το συγγραφικό του έργο το οποίο εξάσκησε με ζήλο και αφοσίωση για τριάντα και πλέον χρόνια. Το 1953 νυμφεύθηκε τη φιλόλογο Αναστασία Τσαγκαροπούλου, με την οποία απέκτησε ένα γιο. Συνεπικουρούμενος από την αγαπημένη του σύζυγο συνέγραψε δεκάδες βιβλία για υποψηφίους των ανωτάτων σχολών, τα περισσότερα από τα οποία γνώρισαν περισσότερες από δέκα εκδόσεις. Αυτό όμως που ο ίδιος θεωρούσε ως έργο ζωής ήταν η ίδρυση και έκδοση - τον Ιούνιο του 1947 - του περιοδικού «ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ», του μοναδικού ίσως μαθητικού περιοδικού (εκτός από τη Διάπλαση των Παίδων) με πανελλήνια κυκλοφορία επί 27 χρόνια. Στην εισαγωγή του πρώτου τεύχους του περιοδικού αναγράφονται τα εξής: Η «Μαθητική Εστία», καίτοι εκδίδεται εις περίοδον αναταραχής του ηρωικού μας έθνους και εις εποχήν κρίσεως των κυκλοφορούντων περιοδικών, ελπίζει ότι θα ευδοκιμήσει, παρά τας δυσμενείς δι’ ευδοκίμησην περιοδικού συνθήκας, στηριζωμένη αφ’ ενός μεν εις τους παιδαγωγικούς σκοπούς των οποίων την πραγμάτωσην επιδιώκει, αφ’ ετέρου δε εις την έλλειψην περιοδικού εξυπηρετούντος τους μαθητάς των σχολείων Μέσης Εκπαιδεύσεως. Με συγκίνηση διάβαζε, μέσω της πυκνής αλληλογραφίας που διατηρούσε στις στήλες του περιοδικού, μαρτυρίες μαθητών απομακρυσμένων και δυσπρόσιτων περιοχών της Πατρίδας μας, όπως των Αγράφων, της Πίνδου ή της βόρειας Εύβοιας - περιοχών όπου ούτε εφημερίδα έφτανε τους δύσκολους εκείνους χρόνους - να εξιστορούν τον πόθο με τον οποίο ανέμεναν, κάθε μήνα, τον ταχυδρόμο να περάσει από το χωριό τους και να διανείμει τη «ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ». Ευτύχησε να δει πολλούς μαθητές του υπουργούς, πρέσβεις, αρχηγούς επιτελείων ή προέδρους ανωτάτων Δικαστηρίων. Απεβίωσε, στην Αθήνα, στις 11 – 9 – 1994. Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΑΗΣ ΧΑΤΖΗΣ. Ένας ευπατρίδης από το Κασκαβέλι. Κάθε φορά που έρχονταν «ο Παναής, ο Χατζής» στο χωριό εμείς τα παιδαρέλια τότε, είχαμε πανηγύρι. Πάντα ήταν φορτωμένος με καραμέλες, σοκολάτες, γλειφιτζούρια και παιχνίδια, πολλά παιχνίδια. Μαζευόμασταν και καθόμασταν με τις ώρες κάτω από το πεύκο του «Μπαρμπάγιαννάκη», στο πατρικό του σπίτι δηλαδή, πότε θα μπορέσει να μας δείξει κινηματογράφο ή να μας δώσει την μπάλα να παίξουμε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το Ταρζάν που μας έδειξε ένα από τα καλοκαίρια που είχε έρθει, όπως επίσης και την μπάλα την κάλυμμα που μας άφησε φεύγοντας για να παίζουμε. Αξέχαστη θα μου μείνει η συγκίνηση που πήρε όταν κάποια φορά παρακολούθησε μια σχολική μας γιορτή, νομίζω λήξης ήτανε. Συγκινήθηκε πάρα πολύ. Κύλησαν δάκρυα από τα μάτια του. Αυτό έγινε αφορμή για να καθιερώσει ένα χρηματικό βραβείο, μαζί δυο τόμους από την ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, που δινόταν κάθε χρόνο στον μαθητή που έμπαινε πρώτος από το Δημοτικό Σχολείο Λεονταρίου στο Γυμνάσιο των Θεσπιών. Τα ονόματα των βραβευθέντων τα ανακοίνωνε και στην ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ. Επίσης ένα πολύ σημαντικό γεγονός που είχε διοργανώσει, ήταν ο εορτασμός των εβδομήντα χρόνων από την ανέγερση του Ιερού Ναού μας , του Προφήτη Ηλία. Ήταν κάτι που έγινε γύρω στο 1970, μέσα στον κατάμεστο Ιερό Ναό, η εκδήλωση περιελάμβανε ομιλία αλλά και δέηση. Κατόπιν φωτογράφησε όλο το χωριό έξω από τον Ιερό Ναό. . Πολύ συχνά τον έβλεπες να μιλάει και να ακούει προσεχτικά τους γεροντότερους. Κυριολεκτικά φαινόταν να απολαμβάνει αυτές τις συζητήσεις που προκαλούσε ο ίδιος με την πρώτη ευκαιρία. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην διήγηση των μεγαλυτέρων για τα της επίσκεψης των γονέων του στην Αθήνα, στο Φροντιστήριό του, όπου κυριολεκτικά αγκαλιά με τον ηλικιωμένο πατέρα του, που φορούσε τότε πουκαμίσιες, γεμάτος περηφάνια για την καταγωγή του και για τους γονείς του, γνώριζε τους γονείς του στους συναδέλφους του, στους φίλους του και στους γνωστούς του. Οι αναμνήσεις που έχει όλη η γενιά μας από τον Καθηγητή Παναή Χατζή είναι γλυκές, όμορφες, αγνές και παρηγορητικές στην σημερινή ζωή μας. Θεόδωρος Αριστ. Δημητρίου 30-1-2007 Εφ. ΤΟ ΠΟΛΥΑΝΔΡΙΟΝ, Τ 03, 30-10-2007

  •  
  •  
  •